قلب یخی

neda559 — Wed, 19 Aug 2009 10:51:33 GMT

خداوندا کفر نمیگویم

پریشانم

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت از این بودن، از این بدعت

خداوندا تو مسئولی

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است!

neda559 — Sun, 15 Apr 2007 17:01:41 GMT

سلام دوستای گلم

طبق معمول داشتم مجله می خوندم که چشمم به مطلبی افتاد خیلی قشنگ بود دلم نیومد براتون ننویسم

جعبه ای برای عشق

مردی دختر سه ساله ای داشت روزی مرد به خانه آمد و دید که دخترش گرانترین کاغذ زرورق کتابخانه او را برای آرایش جعبه کودکانه هدر داده است. مرد دخترش را به خاطر اینکه کاغذ زرورق گرانبهایش را برای آراستن جعبه ای بی ارزش هدر داده تنبیه کرد و دختر کوچک آن شب با گریه به بستر رفت و خوابید روز بعد مرد وقتی از خواب بیدار شد دید دخترش بالای سرش نشسته است و آن جعبه زرورق شده را به سمت او دراز کرده است. مرد تازه متوجه شد که آن روز٬ روز تولدش است و دخترش زرورق ها را برای هدیه تولدش مصرف کرده است. او با شرمندگی دخترش را بوسید و جعبه را از او گرفت و درب جعبه را باز کرد اما با کمال تعجب دید که جعبه خالی است. مرد دوباره به دخترش پرخاش کرد که جعبه ی خالی هدیه نیست و باید چیزی درون آن قرار داده می شد. اما دخترک با تعجب به پدر خیره شد و به او گفت که نزدیک به هزار تا بوسه در داخل جعبه قرار داده است تا پدر هر وقت دلتنگ شود با بازکردن جعبه یکی از بوسه ها را مصرف کند.

به نظر من داستان جالبی بود چرا ما آدم بزرگا همش به ظاهر قضیه نگاه می کنیم چرا فکر نمی کنیم ممکنه کار طرف مقابل یه معنی دیگه غیر از اونچه خودمون فکر می کنیم داره ٬ داشته باشه. نظر شما چیه؟

neda559 — Sun, 25 Mar 2007 15:26:24 GMT

باز در چهره خاموش خیال خنده زد چشم گناه آموزت

باز من ماندم و در غربت دل حسرت بوسه هستی سوزت

باز من ماندم و یک مشت هوس، باز من ماندم و یک مشت امید

یاد آن پرتو سوزنده عشق که ز چشمت به دل من تابید

باز در خلوت من دست خیال، صورت شاد ترا نقش نمود

بر لبانت هوس مستی ریخت، در نگاهت عطش طوفان بود

یاد آنشب که ترا دیدم و گفت دل من با دلت افسانه عشق

چشم من دید در آن چشم سیاه، نگهی تشنه و دیوانه عشق

یاد آن بوسه که هنگام وداع بر لبم شعله حسرت افروخت

یاد آن خنده بیرنگ و خموش که سراپای وجودم را سوخت

رفتی و دل من ماند بجای، عشقی آلوده به نومیدی و درد

نگهی گمشده در پرده اشک، حسرتی یخ زده در خنده سرد

آه، اگر باز بسویم آئی دیگر از کف ندهم آسانت

ترسم این شعله سوزنده عشق، آخر آتش فکند بر جانم.

neda559 — Fri, 23 Mar 2007 20:41:47 GMT

آري زندگي يعني همين

زندگي يعني غروب لحظه ها

زندگي یعنی هزاران آه دل

زندگي يعني که بايد آب شد

زندگي يعني که در درياي غم

باید صبر کرد و غرق شد

زندگي يعني نگاهي بر رخي

زندگي يعني که تنها تر شدن

زندگي يعني که عاشق تر شدن

زندگي يعني که با خود بي ريا

بي رياي بي رياي بي ريا

زندگي يعني که عاشق بود و مرد

زندگي يعني که بايد تا ابد

چشم در راه يکي داد و نديد

زندگي يعني که با اشک دو چشم

ديده را بر هم نهيم و دل ...

آري همه چيز ميگذرد اما نه، احساس من و تو مي ماند و اين خود ماييم که ميرويم.

neda559 — Wed, 21 Mar 2007 17:22:13 GMT

سلام دوستان خوشحالم که دوباره می تونم بنویسم آخه این چند وقته خیلی سرم شلوغ بود و گرفتاری اونقدر زیاد بود که نتونستم بنویسم

اما حالا سعی می کنم باشم در کنارتون

دوستون دارم

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

دلی آنقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد بدست طفلکی گستاخ و بازیگوش

و او بگریزد پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد

بدین سان بشکند دائم

سکوت مرگبارم را

neda559 — Sun, 27 Aug 2006 09:49:41 GMT

باز امشب حرف ما را گوش كن

آتشي را در دلم خاموش كن

تا يه امشب در دست غم داشتي؟

همچو گلها ميل شبنم داشتي؟

هيچ مي داني كه بلبل مرد نيست

روح واحساسات گل پژمرده نيست

هيچ آيا ميل كافي داشتي

كعبه اي بودي ، طوافي داشتي

يا شنيدي از زبان لال من

شرحه اي از درد و از احوال من

وقت پرواز اين دلم در غم نشست

شور و شوق زندگي در من شكست

باز هم روحم رفيق ياس شد

نا اميدي در تنم احساس شد

باز غم بر فصل دل پاييز شد

اشك از پيمانه ام لبريز شد

اين دلم را هيچ كس ياري نكرد

با دو چشمانم عزاداري نكرد

عاشقي جرم نگاهم گشته بود

دشت ها لبريز آهم گشته بود

هر چه باشد دل به عطرش زنده است

شور و شوق تا ابد پاينده است .

neda559 — Sun, 20 Aug 2006 03:05:47 GMT

خوب بچه ها ممنون که نظر داده بودین و بازم ممنون که انتقاد کرده بودین

در جواب بعضی از بچه ها باید بگم که این شعر ها از من نیست از شاعرهای گمنامه البته بعضی هاش و دیگه اینکه من نه عاشقم و نه کسی عاشقه منه

من فقط می خواستم یه وبلاگ درست کنم با سلیقه ی خودم

به نظر شما اشکالی داره

منتظر نظرات زیباتون هستم

neda559 — Thu, 13 Jul 2006 19:26:59 GMT

به که باید دل داد ؟

به که باید پیوست ؟

و به چشمان که باید خندید ؟

به نسیم گذرا٫

به گل اطلسی و یاس سفید

یا به مهتاب خدا ؟

به که باید پیوست ؟

به عبور گل سرخ ٫

یا به تکرار نگاه

یا به صدای نفس چلچله ها ٫

یا به یک برگ خزان دیده زرد ؟

به که باید دل داد ؟

به یکی مرد بزرگ ٫

یا به یک کودک شیطان شرور

یا به یک نغمهً شاد ؟

به که باید پیوست ؟

به یکی رود زلال٫

یا به یک رشتهً پیچیدهً کوه

یا به یک کوچ پر از عشق پرستوی قشنگ ؟

به که باید خندید ؟

به نگاه تر یک پروانه

یا به یک شعلهً مستانهً شمع

یا به یک روشنی تار دل دیوانه ؟

به باید دل داد ؟

به که باید پیوست

neda559 — Thu, 29 Jun 2006 07:05:28 GMT

من به خشنودی خود می نگرم و به اینکه نفس عشق چه حالی دارد؟

و به اینکه تو چرا با همه ی شوق مرا می خوانی و به یک قهر مرا می رانی؟

من به یکرنگی این آینه ها مشکوکم که مرا با همه ی سادگیم

چون کلافی پر از گمراهی ، چون مترسک پر از ویرانی

به هزاران گونه مثل هیچ نمایان کردند ، من در اینجا نفسم تنگ است

بس که گرداگردم پر از دیوار است

گر نبودی اینجا ، گر دلت با دل من ساده و یکرنگ نبود

بی گمان غصه مرا می دزدید می سپردم به خزان

در دو دستان توانای خزان می مردم

بی تو دستم سرد است ، بی تو روحم چون موج بی قرار است

دلم در تپش و در شور است ، با تو اما شادم

تا تو هستی هستم .

neda559 — Mon, 26 Jun 2006 06:24:03 GMT

خاک را تجربه کردن زیباست

زندگی را ، مرگ را ، هذیان را

و در اندیشه ی رخوتناکی که ازل را به ابد ،که جهان را به عدم

غوطه خوردن زیباست

شاید اینجا ، آنجا

در پناه دودی که مه آلودترین روز جهان در پس اوست

بتوان مرگی دید ، مرگی دید

که شقایق ها هم ، گلها هم ، زندگی هم

محو زیبایی بی حد و حسابش باشند

و من آنروز چنین مرگی را

به صد آغاز و به صد زیبایی

و به هر آنچه که دوستش دارم

نتوانم بخشید .