من به خشنودی خود می نگرم و به اینکه نفس عشق چه حالی دارد؟

و به اینکه تو چرا با همه ی شوق مرا می خوانی و به یک قهر مرا می رانی؟

من به یکرنگی این آینه ها مشکوکم که مرا با همه ی سادگیم

چون کلافی پر از گمراهی ، چون مترسک پر از ویرانی

به هزاران گونه مثل هیچ نمایان کردند ، من در اینجا نفسم تنگ است

بس که گرداگردم پر از دیوار است

گر نبودی اینجا ، گر دلت با دل من ساده و یکرنگ نبود

بی گمان غصه مرا می دزدید می سپردم به خزان

در دو دستان توانای خزان می مردم

بی تو دستم سرد است ، بی تو روحم چون موج بی قرار است

دلم در تپش و در شور است ، با تو اما شادم

تا تو هستی هستم .