نیمه شب بود و غمی تازه نفس

 ره خوابم زد و ماندم بیدار

 ریخت از پرتو لرزنده ی شمع

 سایه ی دسته گلی بر دیوار

 همه گل بود ولی روح نداشت

 سایه ای مضطرب و لرزان بود

 چهره ای سرد و غم انگیز و سیاه

 گوییا مرده ی سرگردان بود

 شمع خاموش شد از تندی باد

 اثر از سایه به دیوار نماند

 کس نپرسید کجا رفت؟  که بود؟

 که دمی چند در اینجا گذراند

 این منم خسته در این کلبه ی تنگ

 جسم درمانده ام از روح جداست

 من اگر سایه ی خویشم، یا رب

 روح آوره ی من کیست؟ کجاست؟

 کاروان رفته بود و دیده ی من

 همچنان خیره مانده بود به راه

 خنده میزد به درد و رنجم آشک

 شعله می زد به تار و پودم آه

 رفته بودی و رفته بود از دست

 عشق و امید و زندگانی ی من

 رفته بودی و مانده بود به کجا

 شمع افسرده ی جوانی ی من

 شعله ی سینه سوز تنهایی

 باز چنگال جانخراش گشود

 دل من در لهیب این آتش

 تا رمق داشت دست و پا زده بود .

  ممنون که نظر دادین پرهام عزیز و آقا سعید و آقا رضا منتظر نظرات بعدیتون هستم

 تا بعد بای.